نویسنده در این نوشته‌ی کوتاه به مسئله‌ی ملی‌گرایی سِندی از دریچه‌ی تجربیات سیاسی پدربزرگش می‌پردازد و به آینده‌ای امید دارد که در آن بتوان با همبستگی فراتر از چهارچوب خودمختاری جغرافیایی رفت.
مایک بُد در این نوشته حکایت بازدیدش از عمارت تاریخی فلوریا و فکر کردن به معماری مدرنیستی آن را به سرگذشت ظهور ناسیونالیسم تُرکی و شکل‌گیری دولت-ملت مدرن ترکیه و سازوبرگ ایدئولوژیک آن پیوند می‌زند.
میدان فلسطین تهران و مجسمه‌ی یادبود آن سا‌ل‌ها مرکز راه‌پیمایی‌های ضد اسرائیل دولتی جمهوری اسلامی بوده است. بهزاد خسروی نوری در این نوشته با نگاه به تاریخ فلسطین، روابط ایران و فلسطین و هنر انقلابیِ پس از انقلاب تلاش می‌کند این پرسش‌ را مطرح کند که چگونه می‌توان با فلسطین همبستگی داشت بی‌آنکه در دام رویکرد قیم‌مآبانه‌ی دولت دیگری افتاد.
کارلو گینتسبورگ در ادامه‌ی این مصاحبه‌ درباره‌ی تاریخ خُرد به ارتباط دانش تاریخی با ادبیات، ترجمه و «بدبینی عقل و خوش‌بینی اراده» می‌پردازد.
کارلو گینتسبورگ در این مصاحبه‌ی پرگریز به شکل‌گیری مفهوم تاریخ خُرد و روش‌شناسی آن می‌پردازد. او از خلال صحبت درباره‌ی نوشته‌های مختلفش در عمری که به تاریخ‌نگاری گذرانده درباره‌ی ارتباط تاریخ با فیلولوژی و هنر آهسته‌خوانی، تعمیم، مطالعه‌ی موردی، و روایت و ادبیات می‌پردازد.
عبور از مرز، مهاجرت و مهاجران برای زبیر موحد، عکاس اهل خاش، همیشه موضوعاتی آشنا و نزدیک بوده‌اند. زبیر در یکی از مجموعه‌هایش با مهاجران همسفر می‌شود تا پیدا و پنهان تجربه‌ی ترک خانه و عبور را مرز را بهتر ببیند و به ما نشان دهد.
سماء عماد ابواللبن هنرمند جوانی فلسطینی و اهل غزه است. او در «آشپزخانه‌ی نسل‌کشی» از کلاژ برای مستندسازی و آرشیو تجربیات مردم غزه در جنگ نسل‌کشانه‌ای که به نکبه‌ی دوم شهرت یافته استفاده می‌کند و بر رابطه آنها با غذا و زمین سوخته در هنگامه‌ی آوارگی اجباری و گرسنگی تحمیلی تمرکز می‌کند.
من، نازلی، پسر بابام تحقیقی هنرمندانه است که در آن هنرمند به کندو‌کاو در رابطه‌ با پدرش می‌پردازد. به‌تدریج این کندوکاوها او را به مطالعات جنسیت سوق می‌دهد و کار ابعادی خودمردم‌نگارانه و جمعی می‌یابد. متن پیش‌رو محصول فرایند تألیفی مشترک است که در آن روایت نازلی به نوشته‌های برخی از همکاران پروژه گره می‌خورد.
هیرا مُنیر، عکاس جوان پاکستانی، در این عکس‌جستار سرگذشت خانواده‌ی خود را به سرگذشت سرزمین سِند و مناسبات و تنش‌های قومی آن پس از جداسازی هند و پاکستان و از راه رسیدن مهاجران اردو-زبان گره می‌زند و سعی می‌کند لایه‌هایی از هویت‌ چندرگه‌ی خود را که به فراموشی سپرده است باز یابد.

درباره‌ی ما
ما گروه کوچکی با پیش‌زمینه‌های حرفه‌ای متفاوت هستیم که پس از تجربه‌ی کار در فضاهای هنری مختلف تصمیم گرفته‌ایم فضایی مستقل به راه بیندازیم. شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ایران در سال‌های اخیر به سویی رفته است که هر دم از بسته شدن فضاهای بدیلی خبر می‌رسد که محفلی برای جمع شدن، نوشتن و فکر کردن بوده‌اند. از این رو ضرورت جمع شدن و کار مشترک بیش از پیش احساس می‌شود. فضای سرآزاد سرچشمه گرفته از بحث‌های دوستانه‌ای است که از دو سال پیش شکل گرفت. با همه‌ی فراز و فرودهای این دو سال هر چه دوستی‌ها محکم تر شد. سرآزاد را به فرم نهایی نزدیک‌تر دیدیم.